Nieuws

Het gaat niet goed met de CPO-projecten in de gemeente Bladel. Er liggen telkens zo veel beren op de weg dat de belangstelling van inwoners om mee te doen snel afneemt. De alarmbellen rinkelen.Het zijn twee prominente plekken in de kern van Bladel; voormalig gemeenschapshuis Den Herd en niet ver daarvandaan de oude Petrusschool. Beide locaties worden herontwikkeld. Als de sloophamer zijn werk heeft gedaan, komen er op de plek van Den Herd een gezondheidscentrum en appartementen, en ook bij de oude Petrusschool verrijzen straks nieuwe huizen.Deels zijn het woningen van woningstichting WSZ, maar hier werd tevens de rode loper uitgerold voor CPO, wat staat voor Collectief Particulier Opdrachtgeverschap. De toekomstige bewoners zijn dan gezamenlijk opdrachtgever. Ze hebben zelf controle over ontwerp en kosten, kiezen zelf hun architect en aannemer. Met professionele begeleiding, maar zonder tussenkomst van een projectontwikkelaar.De belangstelling voor de projecten was enorm, maar is inmiddels aardig verdampt. „Voor de woningen in de Petrusschool hadden we twintig kandidaten. Daarvan zijn er nog vier à vijf over. Voor Den Herd geldt ongeveer hetzelfde”, vertelt René Walenberg, voorzitter van Locatievereniging Bladel (LVB).Elders klinken dezelfde geluiden. Van de 75 leden van CPO-project Egyptisch Dorp zijn er nog zo’n 50 over, waarvan de helft twijfelt. Om over Hapert nog maar helemaal niet te spreken; daar is nog geen enkel CPO-project van de grond gekomen. „We zijn drie jaar geleden opgericht, hebben meer dan 160 leden, maar het is nog altijd wachten op een concreet resultaat”, verzucht Jan Hendriks van CPO-vereniging Hapert.Inspireren in plaats van dicterenHet college van burgemeester en wethouders in Bladel is voorstander, de gemeenteraad wil CPO maar wat graag mogelijk maken en inwoners staan te popelen. Waarom lukt het dan toch niet? „Het begint met vertrouwen, van beide kanten”, zegt Walenberg. „Bij Den Herd en de Petrusschool voelen deelnemers zich niet geholpen, maar tegengewerkt.”Frits Pijnenburg, bestuurslid van LVB: „De gemeente moet leren loslaten. Inspireren in plaats van dicteren. Het is de essentie van CPO: dat inwoners zelf ontwikkelen.”Er ligt volgens de locatie- en CPO-verenigingen op voorhand te veel vast in stedenbouwkundige en andere plannen en daaraan wordt koste wat kost vastgehouden. Bij Den Herd bijvoorbeeld opteren de CPO-deelnemers voor wat meer ruimte. Maar daardoor passen er enkele woningen minder in het plan dan eigenlijk voorzien, en dat is een probleem.„Geïnteresseerde senioren willen heel graag kleiner gaan wonen, maar zijn in hun huidige huizen wel wat ruimte gewend. Om prettig te wonen willen die graag twee slaapkamers en - bijvoorbeeld - een balkonnetje waar je met vier personen kunt zitten. Dat zijn vrij logische wensen toch. Als daar niet aan tegemoetgekomen kan worden, haken mensen af.”Pijnenburg: „En waar hebben we het over? Om één of twee woningen minder in één project, terwijl er tot 2040 bijna drieduizend huizen moeten worden gebouwd in de gemeente.”Er moet echt een andere houding komen in het gemeentehuis; meer denken in kansen dan in beperkingenRené Walenberg,Locatievereniging BladelLocatievereniging Bladel heeft tweehonderd mensen op de lijst staan die graag gaan bouwen; 111 starterswoningen, 61 levensloop- en seniorenwoningen, 14 eensgezinswoningen, 8 tweekappers en 4 nader te bepalen. „Ze staan klaar”, zegt Walenberg.In Hapert wordt best veel gebouwd in de komende jaren. Er ontstaat een compleet nieuwe woonwijk aan de zuidwestkant van het dorp. Maar CPO krijgt vooralsnog geen voet tussen de deur, ook omdat de gemeente zelf er weinig grond in bezit heeft. Maar ook bij andere bouwplannen, zoals het Alexanderhof, is het niet gelukt. „Heel ontmoedigend”, zegt Hendriks.Lange Trekken wel succesvolEr zijn in de gemeente goede voorbeelden van CPO-projecten die succesvol zijn afgerond. De Lange Trekken, de nieuwbouwwijk aan de oostkant van Bladel, is een van de meest recente. Waarom ging het daar wel goed? „Goede vraag”, zeggen Walenberg, Pijnenburg en Hendriks in koor. „Er moet echt een andere houding komen in het gemeentehuis; meer denken in kansen dan in beperkingen.”Ook vanuit sociaal belang. „Met CPO zoeken mensen elkaar op. Met CPO bouw je niet alleen huizen, maar ook gemeenschapszin.”LVB en de verschillende CPO-verenigingen hebben concrete adviezen voor de gemeente. Van het actiever voeren van een grondpolitiek door de gemeente zelf tot het hanteren van passende grondprijzen. Er zouden ook concrete afspraken gemaakt moeten worden, bijvoorbeeld dat 20 procent van elk nieuwbouwproject moet bestaan uit CPO-woningen. Walenberg: „Over dat soort zaken willen we graag met de gemeente in gesprek.”Bron: Ed.nl

In Hapert stap je niet “even snel” binnen bij Oogwereld Van den Borne. Je neemt plaats, drinkt een kop koffie en je mag er zijn. Precies dat maakt deze winkel al jaren zo herkenbaar in het dorp. Deze maanden breekt er een bijzonder moment aan: Paul Pronk, al decennialang een vertrouwd gezicht in de optiek, neemt afscheid. Irene Bulsink heeft het stokje overgenomen en zet de koers voort, op haar eigen manier, maar met dezelfde basis.“De wereld ging letterlijk voor me open”Voor Paul begon het allemaal al vroeg. “Als kind zag ik slecht. Toen kreeg ik een bril aangemeten en ineens zag ik alles scherp. Dat moment is me altijd bijgebleven. Ik dacht: dit wil ik later ook voor anderen betekenen.” Die keuze bracht hem bijna vijftig jaar geleden het vak in. Een leven lang leren, werken en ontwikkelen volgde. Van opticien tot optometrist, van werkplaatsen tot oogzorg. Paul werkte in meerdere bekende zaken in de regio en kwam uiteindelijk terecht bij Oogwereld Van den Borne.Sinds 2016 was hij het vaste gezicht in Hapert. “Ik kreeg hier de vrijheid om mijn vak uit te oefenen zoals ik dat belangrijk vind: met aandacht, goede oogzorg en zonder haast.” Met moderne apparatuur zoals OCT-scans en funduscamera’s zette Paul sterk in op preventie en samenwerking met huisartsen en oogartsen. “Wij zijn het pluis-niet-pluis-verhaal. Als het niet klopt, sturen we door. Dat is onze verantwoordelijkheid.”Optiek is allang geen ‘brillen verkopen’ meerIn al die jaren zag Paul het vak enorm veranderen. “Vroeger kwam je met een recept van de oogarts en maakte de opticien de bril. Nu ligt de oogzorg veel meer bij ons. De opleidingen zijn beter, de techniek is verder. Het vak is inhoudelijker geworden – en dat maakt het juist zo mooi.” Die ontwikkeling vraagt wel energie. “Je moet blijven leren en bijblijven. Dat heb ik altijd met plezier gedaan, maar het is ook goed om op een gegeven moment het stokje over te dragen.”Een overdracht die al drie jaar geleden begonDat stokje gaat naar Irene Bulsink. 32 jaar, woonachtig in Reusel, moeder van twee kinderen en al drie jaar actief in Hapert. Haar route naar de optiek liep niet rechtstreeks. “Ik wilde vroeger dierenarts worden,” lacht ze. “Ik heb in de paardenhouderij gewerkt, doordat ik dit nu aan huis kan doen heb ik dat gelukkig niet helemaal los hoeven laten. Maar ik zocht vastigheid én contact met mensen en dat heb ik in de optiek gevonden.”Via via rolde ik de optiek en kreeg de kans om de opleiding te volgen en kwam uiteindelijk bij Oogwereld Van den Borne terecht. “Toen ik hier begon, was al duidelijk dat Paul richting pensioen ging. We hebben daar vanaf het begin open over gesproken.”  Die lange aanloop maakt de overgang nu natuurlijk. “Ik ben hier niet ineens in het diepe gegooid. Paul heeft me alles geleerd, maar laat ook bewust los.”Frisse blik, vertrouwde sfeerWaar Paul staat voor rust en ervaring, brengt Irene een andere energie. “Ik ben van een andere generatie. Mode, social media, events – dat past bij mij.” Toch blijft de kern hetzelfde. “Mensen moeten zich hier op hun gemak voelen. Als iemand anderhalf uur binnen zit, is dat prima. Kom je drie keer terug? Ook goed.”Klanten merken het verschil subtiel. Jongere klanten voelen zich misschien sneller aangesproken door Irene, ouderen herkennen zich in Paul. “Maar qua kwaliteit is er geen verschil,” benadrukt ze. “De oogzorg blijft op hetzelfde hoge niveau.”Samen sterk in de KempenOogwereld Van den Borne Hapert staat niet op zichzelf. Samen met Bladel en Reusel vormt de winkel een hecht Kempisch netwerk. “We helpen elkaar,” vertelt Irene. “Andere collecties, andere merken, maar één visie. Zo kunnen we echt iedereen in de regio bedienen.”Ook op het gebied van events werken de vestigingen samen én onderscheiden ze zich. Van merkdagen tot speciale collecties: lokaal georganiseerd, maar ondersteund door de kracht van Oogwereld als geheel.Loslaten met vertrouwenVoor Paul voelt het moment van afscheid goed. “Ik ben er klaar voor. Niet half, maar helemaal.” Eind april stopt hij definitief. “De passie voor het vak blijft, maar alles eromheen laat ik los.”  Dat hij dit kan doen met Irene als opvolger, geeft rust. “Ze doet het goed. De winkel is in veilige handen.”Een nieuw hoofdstukWat Irene hoopt dat mensen over een paar jaar zeggen? “Dat er een frisse wind waait, maar dat het vertrouwde gevoel is gebleven. Dat het niet alleen om de bril gaat, maar om de mens erachter.” En precies dat past als gegoten.

Het voormalige gemeenschapshuis Den Tref in Hapert wordt gesloopt, waarna er een nieuw gezondheidscentrum verrijst met daarboven dertig appartementen. Eén vraag blijft nog: waar gaan de Oekraïense vluchtelingen naartoe?De nieuwe site van het gezondheidscentrum in Hapert is al in de lucht. Apotheek Hapert, Huisartsenpraktijk Hapert & Hoogeloon, Tandheelkundig Centrum Hapert en fysiopraktijk Fysio-Fit komen er binnenkort allemaal onder één dak aan het Alexanderhof. Op de eerste en tweede verdieping komen elk vijftien levensloopbestendige sociale huurappartementen, in totaal dus dertig.Iedereen wil snel aan de slag en de procedures zijn in volle gang, maar één probleem is nog niet zo gemakkelijk op te lossen. In het oude Den Tref zijn sinds twee jaar, vanaf maart 2024, zo’n zestig Oekraïense vluchtelingen ondergebracht. De gemeente dacht een alternatieve locatie te hebben in de vorm van een leegstaand bedrijfspand, maar de aanbieder daarvan heeft zich teruggetrokken.Vervolgens is gekeken naar andere panden van de gemeente, maar een goed alternatief is nog niet gevonden. Inmiddels heeft de gemeente een projectleider aangesteld. Die moet de vluchtelingen op een andere locatie huisvesten, met flexwonen of tijdelijke woningen.De gemeente heeft de zorgaanbieders van het nieuwe gezondheidscentrum en woningstichting De Zaligheden, die de appartementen gaat ontwikkelen, laten weten dat 1 maart 2026 de einddatum is van de tijdelijke opvang. Tegelijkertijd is de gemeente verplicht om een ander onderkomen te regelen voor de Oekraïners.„We zijn op zoek naar een locatie waar de groep bij elkaar kan blijven en dat voor langere tijd. Het is best lastig. Geen enkele locatie ligt voor de hand; geen enkele locatie is zonder nadelen”, zegt wethouder Fons d’Haens (CDA).Vertraging kost geldAls de sloop van Den Tref en de bouw van het nieuwe complex vertraging oplopen, kan dat invloed hebben op de kosten. De Zaligheden heeft een subsidie gekregen voor een ontmoetingsruimte in de nieuwbouw, die wel voor een bepaalde datum gerealiseerd moet worden. Als dat niet lukt, moet de gemeente die kosten vergoeden. Bovendien lopen de kosten doorgaans op, alleen al door inflatie.De gemeente kiest bewust niet voor leegstaand vastgoed als alternatief, maar ‘juist voor flexwonen als een duurzame vorm van huisvesten’. „Daarmee ontwikkelen we een oplossing voor de langere termijn, de woningen zijn dan ook in te zetten voor andere doelgroepen.”Bron: Ed.nl

Recent stelde ze in Hoogerheide haar tweede plaats in de wereldbeker veilig. Zaterdag knokte ze zich met haar laatste krachten naar de eerste klassementszege uit haar loopbaan. „De Superprestige was het doel van dit seizoen.”Terwijl sportminnend Nederland reikhalzend uitkijkt naar de vrouwelijke schaatsers die op de 3.000 meter het eerste goud, en misschien ook zilver en brons, van de Winterspelen in Milaan moeten binnenhalen, spreekt Aniek van Alphen (27) haar laatste krachten aan. In een voor haar uitputtend crossseizoen, waarin ze op de toppen van haar kunnen presteert, stelt ze in Middelkerke de eindzege veilig in de achtdelige reeks van de prestigieuze Superprestige. Dat doet ze op dezelfde plek waar ze drie maanden geleden brons pakte op het EK.De Hapertse is de meest constante in een periode van iets minder dan vier maanden. Letterlijk: ze is de enige van het complete veld die bij alle acht wedstrijden van de Superprestige aan de start verschijnt. En juist dat gegeven blijkt doorslaggevend in het eindklassement. Ze is erbij als de Superprestige op 19 oktober aftrapt in Ruddervoorde en sluit de reeks op 7 februari mee af in Middelkerke. „Na zo’n lang seizoen moest het nu, op een extreem zwaar parcours, echt uit mijn tenen komen”, zegt Van Alphen.Heel veel invloedDe dagzeges in de Vlaamse klassementsproef gaan naar Marion Riberolle, Sara Casasola, Lucinda Brand (tweemaal), Puck Pieterse en Amandine Fouquenet (drie keer). „Ergens had ik misschien een keer kunnen winnen, maar in die periode reed Lucinda gewoon heel sterk.” Van Alphen wordt een keer tweede, drie keer derde en sprokkelt met name in de laatste drie races zorgvuldig de benodigde punten bij elkaar. „In Ruddervoorde en Diegem, beide keren zevende, liet ik wat puntjes liggen. Daar had ik iets harder kunnen rijden.”In Middelkerke is het, op een ander parcours dan tijdens het EK, knokken voor iedere meter. Lange tijd duelleert ze met Leonie Bentveld om de veilige zevende plek. „We waren aan elkaar gewaagd.” Pas op het einde moet ze de kersvers wereldkampioen bij de beloften laten gaan. Wat Van Alphen dan rest, is het veiligstellen van de achtste plaats. Zeker als duidelijk wordt dat haar enig overgebleven concurrente, Fouquenet, gaat winnen. „Liever had ik met iets meer zekerheid aan de start gestaan. De druk deze hele week had heel veel invloed op de laatste wedstrijd.”Ploeteren in modderveldTwee weken geleden stelde ze, eveneens ten koste van Fouquenet, haar tweede plaats veilig in de strijd om de wereldbeker. Nu pakt ze de eindzege in de Superprestige. „Je merkt wel dat wereldbeker iets spectaculairder is. Vandaag was een mooi parcours, maar niks speciaals. Liever had ik op het EK-parcours (zand en duinen) gereden dan nu door een modderveld te moeten ploeteren. Het was echt zwaar”, puft Van Alphen nog na.„Ik voel dat ik fysiek over de limiet aan het gaan ben. Normaal rijd ik ieder seizoen veel wedstrijden en wil ik van begin tot het einde goed zijn. Maar nooit eerder heb ik er zo goed voorgestaan in de klassementen. Dat de laatste proef goed ten einde is gekomen, daarmee valt een last van mijn schouders.”Uiteindelijk blijft ze Inge van der Heijden, haar trainingsmaatje, twee seconden voor. „Op het einde hield ik Inge met veel moeite nog net achter me. Gelukkig dat ze op het einde niet mee sprintte.”Niet zo slim van haarIn het eindklassement eindigt Van Alphen zodoende op 91 punten, evenveel als Fouquenet. Dat de bloemen, de eerste plaats en de bijbehorende cheque van 25.000 euro naar de Brabantse gaan, is logisch te verklaren. „De regel is al heel lang dat bij een gelijke stand het aantal gereden wedstrijden de doorslag geeft. Ik heb alles gereden en Fouquenet heeft Diegem overgeslagen. Achteraf was dat misschien niet zo slim van haar.”Niet iedereen blijkt op de hoogte van die regel, zo blijkt uit een aantal vervelende reacties die Van Alphen op sociale media krijgt. „Er zijn altijd mensen die er niet blij mee zijn. Prima, alleen jammer dat mensen vanachter hun laptop haatberichten sturen. Nergens voor nodig. Maar goed, die dingen gebeuren in iedere sport. Gelukkig zijn er genoeg supporters die mij wel steunen en het mij gunnen.”Net nadat ze haar verhaal heeft gedaan, grijpt Nederland naast de medailles op de eerste schaatsafstand van de Olympische Spelen. De teleurstelling in Milaan contrasteert met de blijdschap duizend kilometer verderop. Ver weg van de Nederlandse schijnwerpers behaalt een powervrouw uit Oost-Brabant het grootste succes uit haar carrière. „De Superprestige was het doel van dit seizoen. Ontzettend blij dat het gelukt is.”Bron: Ed.nl

Voorafgaand aan de wedstrijd was het verschil tussen nummer vijf Steensel en nummer drie Hapert slechts drie punten. Ook de afstand naar de koppositie was drie punten, wat onderstreept hoe dicht de top bij elkaar staat. Door een overwinning op concurrent Steensel, mede mogelijk gemaakt door een dubbelslag van Koen Appels, deed Hapert goede zaken.Hapert had in de beginfase het balbezit op een slechte grasmat in Steensel, maar het was de thuisploeg dat in de beginfase de grootste kansen vanuit de tegenstoot kon noteren. De snelle buitenspelers zorgde voor het nodige gevaar en al na vier minuten eindigde een inzet op de buitenkant van de paal. Even later bracht doelman Jurre Coppelmans redding.Na een half uur kreeg Hapert snel drie grote kansen achter elkaar. Eerst werd een schot van Timo Hooyen vlak voor de lijn geblokt. Twee minuten later leek Koen Appels alleen door de te kunnen op het doel, maar werd hij knap van de bal afgegleden en weer drie minuten later profiteerde Timo Hooyen bijna van een fout in de opbouw, maar doelman Jasper van de Ven keerde knap. Aan de andere kant kwam Steensel er ook weer gevaarlijk uit, maar een tweetal scherpe voorzetten werden niet binnengegleden.Na een uur spelen kreeg Hapert een uitgelezen kans om de score te openen. Yorick Hooyen stak invaller Ward Groenen diep en hij werd in de zestien meter hard onderuit gegleden door Huub van Hoof. Koen Appels wist wel raad met de toegekende strafschop. Ruim tien minuten later werd Koen Appels één op één gezet door invaller Stef van de Sande en ook deze kans werd door de spits koelbloedig afgerond. Zijn elfde treffer van het seizoen alweer.In de slotfase stond de achterhoede van Hapert als een huis en hoefde het geen doelpogingen meer te slikken. In het mooie jubileum uittenue kon het de volgende driepunter noteren. Door de resultaten op de overige velden, neemt Hapert nu een gedeelde twee plaats op de ranglijst in met twee punten achterstand op koploper Dosko. Op 1 maart wordt de competitie hervat met een thuiswedstrijd tegen ZSC.Bron: Facebook v.v. Hapert

De Superprestige 2025-2026 zit erop. In de Noordzeecross van Middelkerke verdedigen Niels Vandeputte en Aniek van Alphen met succes hun leiderspositie. Al was het bij de vrouwen wel tot het einde zeer spannend.Aniek van Alpen ging na zeven manches aan de leiding met 83 punten, maar was nog niet zeker van de eindoverwinning. Amandine Fouquenet (76 punten) kon de Nederlandse nog inhalen. Bijvoorbeeld als ze won en Van Alphen niet bij de eerste acht eindigde. En winnen deed Fouquenet, terwijl Van Alphen op twee rondes van het einde nog op plek tien fietste.Gelijke standUiteindelijk kwam Van Alphen echter toch nog op de veilige achtste plaats terecht. De renster van Seven Racing passeerde eerst haar ploeggenote Annemarie Worst, die nog een flinke kopbeurt voor haar deed. En daarna ging ze nog voorbij haar landgenote Inge van der Heijden. De Europees kampioene, die uitkomt voor Crelan-Corendon (net als Seven Racing een ploeg van de gebroeders Roodhooft), leek weinig moeite te doen om Van Alphen voor te blijven.Van Alphen en Fouquenet kwamen beide op 91 punten uit. Het reglement van de Superprestige zegt dat bij zo’n gelijke stand de eindzege gaat naar degene die meeste manches heeft gereden. Dat was Van Alphen. “Een beloning voor mijn drukke seizoen”, noemde de Nederlandse de overwinning dan ook bij Sporza. Ze moest het echt uit haar tenen halen, gaf ze daar ook nog aan. “Het vat is bijna leeg. Op dit parcours met een lege tank voor het klassement vechten… dat was verre van ideaal.”Vandeputte aan het feest Bij de mannen was het ook nog vrij nipt. Leider Niels Vandeputte en naaste belager Michael Vanthourenhout begonnen met respectievelijk 91 en 88 punten aan de afsluiter van het regelmatigheidklassement. Bovendien zou Vanthourenhout de Noordzeecross winnen. Vandeputte werd echter tweede, waardoor Vanthourenhout slechts één punt inliep. Het verschil bleef zo twee punten. Voor Vandeputte was het zijn tweede opeenvolgende eindzege in de Superprestige.