Over Hapert

09-10-2026

Ik ben geboren in 1962, In de Nieuwstraat 18A.(Nu Kasteellaan). Daarna verhuisd naar de Nieuwstraat 18 waar mijn ouders een A&O winkel begonnen. En daarna een cafetaria zijn begonnen. Een heel geliefd cafetaria, voor mensen binnen en buiten Hapert. Ik ben in 1987 verhuisd naar Bergeijk. We speelde vroeger altijd graag bij het kasteeltje. (voetbal en verstoppertje)Ik ben wel,altijd trouw geweest aan de mooie EHBO vereniging Hapert, waar ik al 45 jaar lid van ben. Ik ben ook al verschillende jaren voorzitter bij deze vereniging. In mijn vroegere jaren ben ik jaren lid geweest bij Jong Nederland, gelegen bij 't Los Hoes gebouw te Dalem. Ook heb ik in mijn jeugd gevoetbald bij V.V. Hapert.

04-10-2026

Hoi,Zoals beloofd stuur ik je de spreuk die ik jaren geleden verzon aan de bar in Den Tref.Er zaten daar wat toneel leden te praten over iets of iemand. Achteraf bleek dat niet te kloppen. Ik zei daarop: Urst kêkû, dan kwêkûOftewel: oordeel niet voordat je de juiste toedracht weet.Het grappige is dat de spreuk sindsdien door Hapert rondgaat en zelfs door sommigen op hun werk gebruikt wordt :)Groetjes Mieke.

02-10-2026

Het zal in 1956 zin geweest dat kapelaan Swaalen bijna verongelukt in de toren.Ik, Truus Mollen, was er met mijn broer Ad en zus Cisca bij in de toren.Die namen kloppen niet zoals geschreven in het fotoboek van "Hapert zoals het vroeger was".Op een maandagmorgen klonk er hulpgeroep uit de toren waar wij tegenover woonden. Wij zagen de kapelaan boven in de toren hangen.Mijn moeder ging samen met mijn vader meer hulp halen van de buren: bakker Spoormakers, boer Plasmans en schoenmaker vd Vleuten, terwijl wij  Cisca, Ad en ik over de houten ladders naar hoog in de toren klommen. De kapelaan had zijn benen om een balk en zijn armen om een andere balk.Zo hing hij hoog in de toren. Wij hebben met z'n drieën zijn armen en benen vast gehouden tot er hulp van de buren kwam. Die hebben er de kapelaan, vastgebonden met een touw, uitgetild en naar beneden geholpen.Het was een zware man en die lange ladders bogen door, door het gewicht.Zo knap dat alles goed is gegaan toen. De kapelaan hing boven het uurwerk.Een voorval wat ik nooit zal vergeten en zo fout had kunnen gaan maar met de hulp van iedereen die er bij was goed ging.Later kregen we van Truus nog de volgende aanvulling:Een aanvulling op het verhaal.De kapelaan ging toen in de toren kijken wat het uurwerk waard zou zijn. Hij was door de zolder gezakt die was verrot door de vogelpoep. Die vogels kwamen binnen door de open galmgaten. Je moest over de balken lopen.De toren is naderhand afgebroken en van de opbrengst is de kapel op de Ganzenstraat gebouwd.Mijn vader was koster en had een grote sleutel van de toren.Hij luide de torenklok als er iemand begraven werd.Met die sleutel zijn  mijn broer en ik stiekum  wel eens in de toren geklomen om naar een nest jonge uilen te kijken.Ook levensgevaarlijk.Groeten Truus Adams Mollen