Hapertse kampioene casht 25.000 euro en krijgt online haatberichten: ‘Gelukkig genoeg mensen die het mij gunnen

Recent stelde ze in Hoogerheide haar tweede plaats in de wereldbeker veilig. Zaterdag knokte ze zich met haar laatste krachten naar de eerste klassementszege uit haar loopbaan. „De Superprestige was het doel van dit seizoen.”

Terwijl sportminnend Nederland reikhalzend uitkijkt naar de vrouwelijke schaatsers die op de 3.000 meter het eerste goud, en misschien ook zilver en brons, van de Winterspelen in Milaan moeten binnenhalen, spreekt Aniek van Alphen (27) haar laatste krachten aan. In een voor haar uitputtend crossseizoen, waarin ze op de toppen van haar kunnen presteert, stelt ze in Middelkerke de eindzege veilig in de achtdelige reeks van de prestigieuze Superprestige. Dat doet ze op dezelfde plek waar ze drie maanden geleden brons pakte op het EK.

De Hapertse is de meest constante in een periode van iets minder dan vier maanden. Letterlijk: ze is de enige van het complete veld die bij alle acht wedstrijden van de Superprestige aan de start verschijnt. En juist dat gegeven blijkt doorslaggevend in het eindklassement. Ze is erbij als de Superprestige op 19 oktober aftrapt in Ruddervoorde en sluit de reeks op 7 februari mee af in Middelkerke. „Na zo’n lang seizoen moest het nu, op een extreem zwaar parcours, echt uit mijn tenen komen”, zegt Van Alphen.

Heel veel invloed

De dagzeges in de Vlaamse klassementsproef gaan naar Marion Riberolle, Sara Casasola, Lucinda Brand (tweemaal), Puck Pieterse en Amandine Fouquenet (drie keer). „Ergens had ik misschien een keer kunnen winnen, maar in die periode reed Lucinda gewoon heel sterk.” Van Alphen wordt een keer tweede, drie keer derde en sprokkelt met name in de laatste drie races zorgvuldig de benodigde punten bij elkaar. „In Ruddervoorde en Diegem, beide keren zevende, liet ik wat puntjes liggen. Daar had ik iets harder kunnen rijden.”

In Middelkerke is het, op een ander parcours dan tijdens het EK, knokken voor iedere meter. Lange tijd duelleert ze met Leonie Bentveld om de veilige zevende plek. „We waren aan elkaar gewaagd.” Pas op het einde moet ze de kersvers wereldkampioen bij de beloften laten gaan. Wat Van Alphen dan rest, is het veiligstellen van de achtste plaats. Zeker als duidelijk wordt dat haar enig overgebleven concurrente, Fouquenet, gaat winnen. „Liever had ik met iets meer zekerheid aan de start gestaan. De druk deze hele week had heel veel invloed op de laatste wedstrijd.”

Ploeteren in modderveld

Twee weken geleden stelde ze, eveneens ten koste van Fouquenet, haar tweede plaats veilig in de strijd om de wereldbeker. Nu pakt ze de eindzege in de Superprestige. „Je merkt wel dat wereldbeker iets spectaculairder is. Vandaag was een mooi parcours, maar niks speciaals. Liever had ik op het EK-parcours (zand en duinen) gereden dan nu door een modderveld te moeten ploeteren. Het was echt zwaar”, puft Van Alphen nog na.

„Ik voel dat ik fysiek over de limiet aan het gaan ben. Normaal rijd ik ieder seizoen veel wedstrijden en wil ik van begin tot het einde goed zijn. Maar nooit eerder heb ik er zo goed voorgestaan in de klassementen. Dat de laatste proef goed ten einde is gekomen, daarmee valt een last van mijn schouders.”

Uiteindelijk blijft ze Inge van der Heijden, haar trainingsmaatje, twee seconden voor. „Op het einde hield ik Inge met veel moeite nog net achter me. Gelukkig dat ze op het einde niet mee sprintte.”

Niet zo slim van haar

In het eindklassement eindigt Van Alphen zodoende op 91 punten, evenveel als Fouquenet. Dat de bloemen, de eerste plaats en de bijbehorende cheque van 25.000 euro naar de Brabantse gaan, is logisch te verklaren. „De regel is al heel lang dat bij een gelijke stand het aantal gereden wedstrijden de doorslag geeft. Ik heb alles gereden en Fouquenet heeft Diegem overgeslagen. Achteraf was dat misschien niet zo slim van haar.”

Niet iedereen blijkt op de hoogte van die regel, zo blijkt uit een aantal vervelende reacties die Van Alphen op sociale media krijgt. „Er zijn altijd mensen die er niet blij mee zijn. Prima, alleen jammer dat mensen vanachter hun laptop haatberichten sturen. Nergens voor nodig. Maar goed, die dingen gebeuren in iedere sport. Gelukkig zijn er genoeg supporters die mij wel steunen en het mij gunnen.”

Net nadat ze haar verhaal heeft gedaan, grijpt Nederland naast de medailles op de eerste schaatsafstand van de Olympische Spelen. De teleurstelling in Milaan contrasteert met de blijdschap duizend kilometer verderop. Ver weg van de Nederlandse schijnwerpers behaalt een powervrouw uit Oost-Brabant het grootste succes uit haar carrière. „De Superprestige was het doel van dit seizoen. Ontzettend blij dat het gelukt is.”

Bron: Ed.nl